Hem güldürüp hem düşündüren, hem de hüzünlendiren bir yazı dizisi lütfen. Ben başlıyorum:
Top oynardık mahalle de. Cam kırılır; ev sahibi kırılan camı değil de topu tutar, ben de geleyim mi diyecek te, gururundan “kim attı ulan bu topu” der, ah o günler.
kardeşim futbol oynarken hızlıca dağılırlar salçalı ekmek isterlerdi hazırlarken elim ayağıma dolaşır ortalığı batırırdım anneme olan korkumdan silerken kardeşime de hazırlamaya çalışırdım, hala aynı huy değişemedik biz
Hepiniz mükemmelsiniz. Sonunda güzel şeyler de oluyor




